ساحل دریا

به گمانم که ترا می فهمم

دنیز — Sun, 13 Jul 2008 03:19:21 GMT

به گمانم که تو را میفهمم

تو که

گم کرده زنجیره خودی

لای پرچین زمان

توی یک چینش اخم یا لبخند

به گمانم که تو را میفهمم

تو همانی که بخواهی هر روز

بشوی فاطره یک فاطمه روز دگر

تو که در تاب و تب رقص زمین

چو شمارشگر پیر

دست در حلقه پیشانی تسبیح زدی

به گمانم که تو را میفهمم

وقته بی وقت درو کردنه فکر

وقته از ریشه به ریش آویختن

پیش سوگند نص ابیاتت

لای چنگی که به داس قلمت آوردی

به گمان که تو را میفهمم

...!

بنازم

دنیز — Sat, 12 Jul 2008 19:55:14 GMT

گدایان بهر روزی طفلشان را کور میخواهند

طبیبان جمله مخلوق را رنجور می خواهند

تمام مرده شویان راضی اند بر مردن مردم

بنازم مطربان را، چون خلق را مسرور میخواهند

پرنده...!

دنیز — Mon, 30 Jun 2008 02:50:58 GMT

ای پرندی ترسیده

چرا هدیه ی سنگ را از کمانچه های به هدف نشسته نمی پذیری؟

مگر به پاس ناشکری ات پا بر زمین ندوختی!

پس چیست پاداش آنکه هجرت را به خفت میفروشد؟!؟

کوله ی رحیلت را باز کن

که تو پریدنی نیستی!

تا زمانی که دلت

تندتر از بالهایت میزند...!

رفیق من سنگ صبور غم هام

دنیز — Sat, 28 Jun 2008 16:36:23 GMT

رفیق من سنگ صبور غم هام

به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیشکی نمی فهمه چه حالی دارم

چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونم و دلزده از لیلی ها

خیلی دلم گرفته از خیلی ها

نمونده از جوونی هام نشونی

پیر شدم پیرِ تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور

خونه ی سرد و سوت و کور

توی شب هات ستاره نیست

موندی و راه چاره نیست

می‏خروشد دریا

دنیز — Fri, 27 Jun 2008 08:13:59 GMT

می‏خروشد دریا

هیچ ﮐس نیست به ساحل پیدا

لکه ای نیست به دریا تاریک

که شود قایق اگر آید نزدیک

مانده بر ساحل

قایقی ریخته شب بر سر او

پیکرش را ز رهی ناروشن

برده درتلخی ادرک فرو

هیچ ﮐس نیست که

اید از راه و به آب افکندش و

در این وقت که هر کوهه ی آب

حرف با گوش نهان می‏زندش

موجی آشفته فرا می‏رسد از راه

که گوید با ما

قصه یک شب طوفانی را

رفته بود آن شب

ماهی گیر

تا بگیرد از آب

آنچه پیوندی داشت با خیالی درخواب

صبح آن شب که به دریا

موجی تن نمی‏کوفت به موجی دیگر

چشم ماهی گیران دی

د قایقی را به ره آب که داشت

بر لب از حادثه تلخ شب پیش خبر

پس کشاندند سوی ساحل خواب آلودش

به همان جای که هست در همین لحظه غمناک به جا

و به نزدیکی او می‏خروشد دریا

وز ره دور فرا میرسد آن موج

که می‏گوید باز از شبی طوفانی داستانی نه دراز

چیزی به من بگو

دنیز — Sat, 19 Apr 2008 15:09:17 GMT

چیزی به من بگو،
دستی به من بده،
راهی به من ببخش
و آفتاب کن
که می‏خواهم
در چشم‏های تو
شب را زبون‏تر از همیشه ببینم!
و
طوفان شوم به سبزه
و بگذارم در باغ
هر چیز دیگر است
دریا نشین شود
و دریا
در چشم‏های تو
باغی چنین شود

چیزی به من بگو
دستی به من بده
راهی به من ببخش...

به قول بی نقاب

عقابی پرید...........

دنیز — Sat, 19 Apr 2008 14:40:17 GMT

به گنجشک گفتند،

بنویس: عقابی پرید.

عقاب

ی فقط دانه از دست خورشید چید.

عقابی دلش آسمان،

بالش از باد،

به خاک و زمین تن نداد.

و گنجشک هر روز همین جمله‌ها را نوشت

وهی صفحه، صفحه

وهی سطر، سطر

چه خوش خط و خوانا نوشت

وهر روز دفتر مشق او را

معلم ورق زد وهر روز هم گفت: آفرین

چه شاگرد خوبی،

همین

ولی بچه گنجشک یک روز

با خودش فکر کرد:

«برای من این آفرین‌ها که بس نیست!»

سوال من این است

چرا آسمان خالی افتاده آنجا

برای عقابی شدن

چرا هیچ کس نیست؟

چقدر از "عقابی پرید"فقط رونویسی کنیم

چقدر آسمان،

خط خطی

بال کاهی

چرا پرکشیدن فقط روی کاغذ

چرا نقطه هر روز با از سر خط

چرا...؟

برای پریدن از این صفحه‏ها

نیست راهی؟

و گنجشک کوچک پری

د به آن دورها

به آنجا که انگشت هر شاخه‏ای رو به اوست

به آن نورها

وهی دور و هی دور و هی دورتر

و از هر عقابی که گفتند مغرورتر

و گنجشک شد نقطه‏ای

نه در آخر جمله

در دفتر این و آن

که بر صورت آسمان میان دو ابروی رنگین کمان

(بدون عنوان)

دنیز — Wed, 02 Jan 2008 08:29:00 GMT

ایستاده ام

باد می آید

گرد و خاک می آید

ابر می آید

هر چه از تو تهی است می آید

تو نمی آیی

ابر می گرید

ساحل

دنیز — Tue, 25 Dec 2007 15:41:00 GMT

من نمیپرسم از او

من نمیپرسم از او
آسمان را که چرا تیره به خوابم آمد
و زمین را که تجلیگَه اندوه شده
و زمستان گاهی خانه ی ارواح است
من نمیپرسم از او
که چرا حوضچه ی موسیقی
خالی از شعر شده
من غزل وار کلماتی خوردم
شکوه ها آوردم
پیش از آنکه برسم بردل او
او که دریای سکوت است و تپش
او که دریای دلی ناز و نواز
من نمیپرسم از او:
دیرگاهی ست چرا سر تو به ساحل نبری
من نمیپرسم از او....

دریا ------------------------------

دنیز — Sun, 23 Dec 2007 14:43:00 GMT

حسرت نبرم به خواب آن مرداب

كارام درون دشت شب خفته است

دریایم و نیست باكم از توفان

دریا همه عمر، خوابش آشفته است