ساحل دریا

اینا حرفاییه که ساحل و دریا میگن فقط مهم اینه که حرفای دل هستن


من نمیپرسم از او                                                                                                            


من نمیپرسم از او
آسمان را که چرا تیره به خوابم آمد
و زمین را که تجلیگَه اندوه شده
و زمستان گاهی خانه ی ارواح است
من نمیپرسم از او
که چرا حوضچه ی موسیقی
خالی از شعر شده
من غزل وار کلماتی خوردم
شکوه ها آوردم
پیش از آنکه برسم بردل او
او که دریای سکوت است و تپش
او که دریای  دلی ناز و نواز
من نمیپرسم از او:
دیرگاهی ست چرا سر  تو به ساحل نبری
من نمیپرسم از او....





نویسنده : دنیز ; ساعت ٧:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/٤