به گمانم که تو را میفهمم

گدایان بهر روزی طفلشان را کور میخواهند

               طبیبان جمله مخلوق را رنجور می خواهند

تمام مرده شویان راضی اند بر مردن مردم

      بنازم مطربان را، چون خلق را مسرور میخواهند

ای پرندی ترسیده

چرا هدیه ی سنگ را از کمانچه های به هدف نشسته نمی پذیری؟

مگر به پاس ناشکری ات پا بر زمین ندوختی!

پس چیست پاداش آنکه هجرت را به خفت میفروشد؟!؟

کوله ی رحیلت را باز کن

که تو پریدنی نیستی!

تا زمانی که دلت

تندتر از بالهایت میزند...!

رفیق من سنگ صبور غم هام

به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیشکی نمی فهمه چه حالی دارم

چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونم و دلزده از لیلی ها

خیلی دلم گرفته از خیلی ها

نمونده از جوونی هام نشونی

پیر شدم پیرِ تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور

خونه ی سرد و سوت و کور

توی شب هات ستاره نیست

موندی و راه چاره نیست

می‏خروشد دریا

هیچ ﮐس نیست به ساحل پیدا

لکه ای نیست به دریا تاریک

که شود قایق اگر آید نزدیک

مانده بر ساحل

قایقی ریخته شب بر سر او

پیکرش را ز رهی ناروشن

برده درتلخی ادرک فرو

هیچ ﮐس نیست که

اید از راه و به آب افکندش و

در این وقت که هر کوهه ی آب

حرف با گوش نهان می‏زندش

موجی آشفته فرا می‏رسد از راه

که گوید با ما

              قصه یک شب طوفانی را

رفته بود آن شب

     ماهی گیر

تا بگیرد از آب

آنچه پیوندی داشت با خیالی درخواب

صبح آن شب که به دریا

موجی تن نمی‏کوفت به موجی دیگر

چشم ماهی گیران دی

د قایقی را به ره آب که داشت

بر لب از حادثه تلخ شب پیش خبر

پس کشاندند سوی ساحل خواب آلودش

به همان جای که هست در همین لحظه غمناک به جا

و به نزدیکی او می‏خروشد دریا

وز ره دور فرا میرسد آن موج

که می‏گوید باز از شبی طوفانی داستانی نه دراز