ساحل دریا

اینا حرفاییه که ساحل و دریا میگن فقط مهم اینه که حرفای دل هستن

 

                                                          

 

ایستاده ام

باد می آید

گرد و خاک می آید

ابر می آید

هر چه از تو  تهی است می آید

تو نمی آیی

ابر می گرید

 





نویسنده : دنیز ; ساعت ۱۱:٥٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٢




من نمیپرسم از او                                                                                                            


من نمیپرسم از او
آسمان را که چرا تیره به خوابم آمد
و زمین را که تجلیگَه اندوه شده
و زمستان گاهی خانه ی ارواح است
من نمیپرسم از او
که چرا حوضچه ی موسیقی
خالی از شعر شده
من غزل وار کلماتی خوردم
شکوه ها آوردم
پیش از آنکه برسم بردل او
او که دریای سکوت است و تپش
او که دریای  دلی ناز و نواز
من نمیپرسم از او:
دیرگاهی ست چرا سر  تو به ساحل نبری
من نمیپرسم از او....





نویسنده : دنیز ; ساعت ٧:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/٤




حسرت نبرم به خواب آن مرداب

                                       
كارام درون دشت شب خفته است

دریایم و نیست باكم از توفان

                                        
دریا همه عمر، خوابش آشفته است





نویسنده : دنیز ; ساعت ٦:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/٢